Johns Hopkins araştırması, klinik karar süreçlerinde üretken yapay zekâ (GenAI) kullanan hekimlerin meslektaşları tarafından daha düşük “yeterlik” algısına maruz kaldığını gösteriyor; çalışma, algısal bariyerlerin teknolojinin sağlıkta benimsenmesini nasıl yavaşlatabileceğini tartışıyor.
Johns Hopkins Üniversitesi öncülüğündeki çalışma, klinik karar verme süreçlerinde üretken yapay zekâ kullanan doktorların meslektaşları tarafından daha az yetkin ve hasta bakım kalitesi açısından daha düşük algılandığını ortaya koydu.
Araştırmada 276 uygulamadaki klinisyen, üç farklı senaryoyu değerlendirmek üzere rastgele atanarak karşılaştırıldı: yapay zekâ kullanmayan doktor, yapay zekâyı birincil karar aracı olarak kullanan doktor ve yapay zekâyı doğrulama/ikinci görüş amaçlı kullanan doktor.
Sonuçlar, doktorların yapay zekâya daha fazla dayandıkça meslektaşları nezdindeki “yeterlik cezasının” arttığını gösterdi; yapay zekâyı doğrulama aracı olarak çerçevelemek olumsuz algıyı kısmen azaltsa da tamamen ortadan kaldırmadı.
Çalışma aynı zamanda klinisyenlerin kurumsal olarak uyarlanmış GenAI uygulamalarını ve yapay zekânın klinik değerlendirmelerde doğruluğu artırma potansiyelini tanıdıklarını, ancak görünür kullanımın klinik uzmanlık algısını zedeleyebildiğini belirtti.
Araştırmacılar bu algısal cezanın, teknolojinin sunacağı potansiyel faydaların benimsenmesini engelleyebilecek sosyal bir bariyer olduğuna dikkat çekiyor ve GenAI uygulamalarının uygulamaya geçirilmesinde mesleki itibar, iletişim stratejileri ve kurumsal uygulama tasarımının dikkate alınması gerektiğini vurguluyorlar.
Çalışma npj Digital Medicine dergisinde yayımlandı ve bulguların sağlık hizmetlerinde GenAI entegrasyonu, eğitim ve politika tasarımında yol gösterici olabileceği not edildi.
